خطای تصمیم گیری
بیشتر خطاهای ما معمولا در مواقعی رخ می دهند که تحت استرس یا فشار زمانی هستیم. بیش از صد مدل خطای شناختی تا کنون شناخته شده اند که ما به شش مورد شایع تر در تصمیم گیری های بالینی خواهیم پرداخت(26, 32, 33).
- خطای در دسترس بودن (Availability) : ما بیشتر براساس مواردی که سریع تر و راحت تر به ذهن می رسند قضاوت می کنیم.
- خطای تایید (Confirmation) : به دنبال اطلاعاتی می گردیم که تشخیص اولیه خودمان را تایید کند تا این که به تشخیص جدیدی توجه کنیم.
- خطای لنگر انداختن (Anchoring) : به قسمت های برجسته تر در علایم بیمار بیشتر می پردازیم.
- خطای چارچوب (Framing) : کیس را طوری معرفی می کنیم که به تشخیص خاصی نزدیک تر باشد.
- خطای برچسب تشخیصی (Tagging) : به یک بیمار برچسب یک تشخیص را می زنیم و از بررسی مجدد آن بیمار سر باز می زنیم.
- پایان بندی زودهنگام (Premature Closure) : پیش از جمع آوری اطلاعات کافی تشخیص خود را نهایی می کنیم.
خطاهای شناختی واکنش های ناخودآگاهی هستند که بر روی نتیجه گیری های ما خصوصا آن تصمیماتی که به کمک سیستم تفکر سریع صورت می گیرند تاثیر می گذارند. بسیاری از پزشکان از تاثیر سوگیری ها و خطاهای شناختی بر تصمیم گیری های بالینی خود اطلاعی ندارند. هنگامی که پزشکان با موارد آتیپیک مواجه می شوند سوگیری ها و خطاهای شناختی بیشتر پدیدار می گردند. به همین دلیل داشتن استراتژی برای کنترل این سوگیری ها و خطاها اهمیت دارد. پزشکان بایستی بتوانند تا فرایند تفکر و تصمیم گیری خود را جهت انجام خود تنظیمی و کنترل سوگیری ها پایش کنند. یکی از مهم ترین فرایند های سوگیری زدایی (de-biasing) در تفکر پزشکان شیوه های فراشناختی(metacognitive) است. به صورت " فکر کردن درباره ی فرایند تفکر فرد" تعریف می گردد. برای مثال ما با خود می اندیشیم که به نظر من تشخیص این بیمار بیماری ایکس است چون هفته ی قبل یک کیس مشابه را از دست داده ام و این باعث سوگیری در من شده است(23).
خطاهای شناختی در بسیاری از موارد دارای هم پوشانی های بسیاری زیادی هستند. همچنین بحث خطاهای شناختی یکی از بحث های بسیار گسترده بوده که پیشنهاد می گردد در صورت علاقه به منابع پیشنهادی مراجعه کنید.
